منابع اصلی: محاسن / ج2 / ص392 / باب الإطعام – بحار الأنوار/ ج49 / ص97/ باب عبادته ع و مكارم أخلاقه ….
متن عربی:
كَانَ أَبُو الْحَسَنِ الرِّضَا ع إِذَا أَكَلَ أُتِيَ بِصَحْفَةٍ فَتُوضَعُ قُرْبَ مَائِدَتِهِ فَيَعْمِدُ إِلَى أَطْيَبِ الطَّعَامِ مِمَّا يُؤْتَى بِهِ فَيَأْخُذُ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ شَيْئاً فَيُوضَعُ فِي تِلْكَ الصَّحْفَةِ ثُمَّ يَأْمُرُ بِهَا لِلْمَسَاكِينِ ثُمَّ يَتْلُو هَذِهِ الْآيَةَ فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ثُمَّ يَقُولُ عَلِمَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ لَيْسَ كُلُّ إِنْسَانٍ يَقْدِرُ عَلَى عِتْقِ رَقَبَةٍ فَجَعَلَ لَهُمْ سَبِيلًا إِلَى الْجَنَّةِ بِإِطْعَامِ الطَّعَامِ.
متن داستان:
امام رضا علیه السلام هنگام غذا خوردن ظرف بزرگی کنار خود قرار میدادند و مقداری از انواع غذاهای سفره را در آن میگذاشتند و به غلام خود میفرمودند که آن غذا را بین فقیران تقسیم کنند. ایشان در بین غذا هیچ غلامی را دنبال کار نمیفرستادند و به آنها میفرمودند: اگر مشغول غذا خوردن بودید و من از جا بلند شدم، شما بلند نشوید و تا پایان غذا سرجای خود بنشینید.
خلاصه داستان:
سیرهی امام رضا علیه السلام در غذا خوردن و شریک کردن فقرا در آن
